11 Temmuz 2012 Çarşamba

Bir evden gideceğin günü beklemek ne demek , birçoğumuz bilir .
Ancak ne kadar acıttığını, sanırım en çok ben bilirim.

Her sabah yapayalnız, amaçsız uyanmak; tüm günü yapayalnız, amaçsız geçirmek; sonrasında yapayalnız, amaçsız uyumak.
Ve tüm bunları her gün yinelerken öyle yalnız olmak ki , ağlamak.
Ağlamanın çoğu zaman için iyi geldiği söylemlerine karşın şu aralar sürekli kendimi engelleyişim sanırım başımın ağrıdan patlamasının tek nedeni.
Bir evde bulunacağın her bir gün için tek tek üzülmek ,
Bir sabah uyanıp her şeyin farklı olmasını beklemek,
Kim olduğu hiç fark etmez, bir başkasının yerinde olmak istemek
Yüreğinin ağırlığını , midenin kasılmalarını ne kadar artırır, en iyi ben bilirim.

Bir başkasının istekleri üzerine hiçe sayılmak , unutulmak
Geceleri ne kadar uyutmaz en iyi ben bilirim .







Bir yazıyı yazarken ellerinin titremesi ne demek, sanırım en çok ben bilirim.

Hiç yorum yok: