Belki bir şiir .

Hüzünlü bir viyolinin son notalarıydı bu sesindeki.
Rüzgarların elinden tutup,çocuk gibi, zıplamayı başarmıştık biz.
Kalem uçlarım titriyor bu yağan yağmurlar fayda değil.
Ağaçlara sarılıp,çocuk gibi,ağlamayı başarmıştık biz.
Şimdi ne yapsan boş. Ne yapsan gitmez yüreğinin bu ağırlığı.
Birbirimize sarılıp, mayhoş bir yaz akşamı, öpüşmüştük biz.
Hiçbir kağıt götürmüyor gittiğin yere.
Gidebileceğin en uzak mesafe, yine içinde.
Bir ilkbahar; otobüse binip, çocuk gibi, yolumuzu kaybetmiştik biz.
Korkma, üşümeler titretmez ruhunu.
En soğuk akşamlar hayalime sarılarak uyu.
Kış vakti; koşarak , çocuk gibi, uçsuz bucaksız beyazlığa atmıştık kendimizi.
Hiç olmamış gibi, çocuk gibi,sevmiştik birbirimizi .