Çünkü çocuktum. ikinokta.

Şimdi hatırladım...Sürekli hatırlıyorum aslında..Unuttum sanmasın.sanmayın.
Ben çocukken güzeldi her şey..Ama kim bilebilirdi ki sonunu?

Dedemin annesi vardı.Babaanne derdim.başka ne denir ki yahu?
Onunla röportaj yapardım kendimce.. "Şimdi kaç yaşında olmak istiyosun?" "ben 400 yaşında olmak isterdim" derdim.. O da bana şöyle dedi bi' gün " büyüdükçe,küçülmek isteyeceksin..Yaş önemli değil."
o an tuhaf bi' şey hissettim..Sanki büyük birisiymişim gibi birisi benimle konuşmuş,bana düzgün bir cümle kurmuş ve tavsiyede bulunmuştu..Ama çocuktum,anlamadım pek.biraz bekleyince geçti o his..

Hep çizgi film izlerdik.. O "çızgı film"  derdi.. Ben de gülerdim. Artık onu da d/iy/emiyor oluşu çok üzcü..
Çok yaşlıydı,hastaydı ama hiç göstermezdi..Ben de anlamazdım.

Mesela saçlarını taramayı çok severdim.Kestirmişti bi kere de çok üzülmüştüm.Uzundu saçları çok.."Gençliğimde görsen,dalgalıydı bunlar hep.." derdi. Hiç hayal edemedim çünkü ben onu öyle tanımış,öyle sevmiştim..O hep güzeldi.

Trt 1 izlerdik öğlenleri.bir de dizi vardı çok saçma bulduğum ..O severdi,ben de izlerdim..Haberleri izlerdik sonra..Oradaki kadın duyamayanlar için bir şeyler yapardı ben de taklit ederdim.gülerdi.

Kitap okumayı seviyor oluşumun nedeni o. Ben ona kitap okurdum,o da dinlerdi.. Zaten nasıl okusundu.? Ben okurdum,o mutlu olurdu ben de olurdum..
Günler böyleydi küçükken..güzeldi..

Sonra bir gün hastalandı ve öldü. evet . "Ve sonsuza kadar mutlu olmuşlar.." hikayesine asla inanmadım..
Çünkü tam mutlu olduğum bir anda sorun çıkar..Hep çıktı..Bu dünyanın "ben ibneyim lan eheh" deme şekli diye düşünüyorum..Onu elimden alan ne/kim varsa hepsine kafam girsin.

Nokta..