Kalbim ağırlaştı bak yine. Başım dönüyor. Sanki düşecek,sonradan eklenmiş gibi.. Gözlerim acıyor.Bu kadar ağlamak yeter. Ancak,bilirsiniz,bazen durduramazsın.
Odam çok ağır,çok.. Cok büyük. Küçücük kaldım .. Her sözle daha da küçülüyorum.Kendi gözümden düştüm bugün.İlk defa,acı dışında bir şey hissetmiyrum.Canım çok acıyor.Hiçbir şeyle aynı değil bu.. Acıyı hissediyorum bugün. Her şeyden daha gerçek .Hiçbir şey olamayacağımı öğrendiğim gün bugün.Umutlarımı eskiciye, gözyaşlarımı yastığa boşalttığım gün .. Hiçbir söz hafifletmiyor. Aksine, daha acıyor canım. Tüm seslerden, insanlardan, yerlerden uzak olsam..
Kaldıramıyorum hüznü. Dakikalar geçtikçe daha da eziliyorum.. İçin içine az,dışına fazla gelir ya.. İçim dışımdan taşıyor,sığmıyor.. Adı gözyaşı oluyor .. Kendimden sıkılıyorum. Tüm bu olanlar, tüm bunlardan vazgeçesim var.. Ancak o kadar cesur değilim henüz, sanmıyorum..
Adını bile bilmediğim bir takım çaylar,ilaçlar var önümde.. Ve uzun iç çekişleri,gözyaşları,pişmanlık elimde.. Sokakların çıkmaz olduğu yerdeyim. Gözlerim kapanıyor ancak uyuyamıyorum.. Bir çeşit çaresizlik, hiçbir çözümün sonucu yok..Nasıl olduğunu bilir misiniz? Bu tıpkı, arafta kalmak gibi..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder