Karmakarıştım .

Kafam çok karışık,çok karışıyor kafam.Her şeye soruyla karşılık verebiliyorum,evet. O kadar karışık ki kafam sanırım ne kadar karışık olduğunu net bir şekilde söyleyemeyeceğim. Sisli bir günde çok uzaktaki birisini görmeye çalışmak gibi net hatırlamak.Konuşurken,diyeceğimi unutuyorum artık aynı anda çok şey düşünür oldum. Cümlelerim karışıyor.Kafam karışıyor. Karmakarışığım.Sürekli bir hesap,bir telâş içindeyim. Kendi kaosumun şiddetinden,diğerlerini anlamaya zamanım olmuyor pek..  Sonra bu bencillik oluyor. Oysa sadece kafam karışıyor.

Biri bana bir şey anlatırken dinlemem,düşünürüm çünkü.Sonrasında "ne dedin,anlamadım?" derim, o da "zaten hiç dinlemiyorsun" der. Bense bir şey demem.Doğru,dinlemeye vakit bulamıyorum. Dinlemeye izin vermiyor beynim. Sadece daha çok düşünüyor, onları önemsemediğimi düşündükleri zamanlarda sadece izliyor oluyorum.

Kendimi akışına bırakmayı öğrenemedim bir türlü.Her şeyin nedenini öğrenmek zorundaymışım gibi.

Sanırım biri gelip beni bu şiddetli girdapdan kurtarana kadar burda kalacağım zirâ kendim çıkmak için çabalamaya niyetim yokmuş gibi görünüyor. 

Zaten çok üşengecim de ben.