O kadar uzun zamandır yazmıyorum ki.. Sanırım parmaklarım paslandı. Ya da beynimin çarkları.
Çünkü o kadar uzun zamandır düşünüyorum ki..
Kelimeler var.. Çok fazla kelimem var.Ancak hiçbirinin sırası yok.. Öylesine bir sıraya koyup yama yapmamak için, bir süredir içimde tutuyorum hepsini. Tuttukça artıyor.. Kelimeler doluyor, taşıyor.. Ancak yine olmuyor .

Yanlış bir şey olduğunu hissedersin ya, hissediyorum işte. Ama ya söylemeye cesaretim yok ya da korkuyorum sonucundan. Gözyaşları da çözüm getirmeyince derdine, temizlemeyince gönlünün karalarını; artık anlıyorsun ki kaçış yok . Zaten kaçılmaz kendinden. Ağır bir sis perdesi kaplıyor beynini , uykuların kaçıyor geceleri, düşüncelerin karışıyor, cümlelerin kaçıyor, dağılıyor.. Bırak hatırlamayı güzel günleri, düşünmek bile zorlaşıyor bir takım şeyleri.
Kaçıyorsun. Günlük hayattaki sorumluklardan, kitap okumaktan, düşünmekten,yazmaktan, konuşmaktan.. Kelimelerini kendine saklıyorsun. Onlar içinde yer ettikçe, dışarıdan soyutlanıyorsun. Ne fena.
Çoğu kez nedeni bile yok ağlayışlarının ama yine de kimse bilmesin .

Üstümde bir ağırlık var diyorum. Nedenini bilmiyorum, bir şey üzüyor beni. Üzülüyorum. Geçse yine iyi,geçmiyor. Şarkılar etkisini kaybediyor. Doldum diyorum. İçim dolu. Kafam bomboş . Aslında iyi böyle de, biraz güçsüzüm şu aralar . Bir de çok üşüyorum. Hani bir elim buz gibi diğeri sıcak. Ama ikisi birbirine yetmiyor. Bir çift el de yok ısıtacak. Sorsan mutlaka vardır da,yok ama .Sorsan herkes yanındadır zaten.
Ciğerlerim patlayacak gibi. Nefes alırken bile ağrıyor.

Diyeceğim o ki,
Bazı insanlar anlıyor ya ağladığını ,ama bir şey demiyor. O insanları çok sevin.